در تنش خشکی، غشای پلاسمایی به دلیل تغییر در ساختار آب و فسفولیپیدها و ترکیبات آن هدف اصلی آسیب سلولی است. حذف آب از غشا، ساختار طبیعی دو لایه آن را تخریب می‌کند و سبب متخلخل شدن آن هنگام خشکی می‌شود. فروکتان توانایی پایدار کردن غشاها را دارد و از نشت غشا طی دوره از دست دادن آب جلوگیری می‌کند. در این تحقیق، ارتباط میان محتوای فروکتان و آسیب‌های غشا در دانه‌رست‌های 4 روزه گندم در دو رقم متحمل (سیروان) و حساس (مرودشت) به خشکی طی تیمار 7 روزه خشکی و آبیاری مجدد پس از آن، مورد بررسی قرار گرفت. در مقایسه با رقم حساس، رقم متحمل، میزان فروکتان بیشتری (±3.56 0.3 میلی‌گرم/ وزن تر) داشت. درعین‌حال میزان نشت غشا و پراکسیداسیون لیپیدی آن کاهش یافت. آزمایش انجماد و گرم شدن برگ نشان داد که تنش خشکی به طور معنی‌دار سبب افزایش ضریب شکست فریز (FDC) در رقم حساس (4.5 برابر رقم متحمل) و آسیب شدید اپیدرم و سلول‌های بیرونی پوست شده است. نتایج نشان داد که فروکتان، کربوهیدرات محلول قابل انعطاف با اثر حفاظتی مستقیم بر تمامیت غشا است که در دانه‌رست‌های گندم، نقش ضروری در تحمل خشکی شدید دارد.