خانواده بزرگی از ویروس‌ها هستند که در انسان عمدتاً به‌عنوان عوامل ایجاد‌کننده عفونت‌های دستگاه تنفسی شناخته می‌شوند. نفوذ ویروس از طریق گیرنده‌های ACE2 در سلول‌های پوششی راه‌های هوایی، موجب فعال شدن سلول‌های دفاعی T و B، مونوسیت‌ها، ماکروفاژها و به‌دنبال آن ساخته شدن پادتن اختصاصی علیه ویروس و نیز تولید بسیاری از فاکتورهای پیش‌التهابی و نهایتاً التهاب شدید و بروز علائم تنفسی می‌شود. این واکنش سیستم ایمنی که «طوفان سایتوکاینی» نام دارد، موجب ایجاد جراحت در بافت‌های درگیر شده، می‌شود. میزانCRP (C Reactive Protein) انسانی می‌تواند موجب فعال کردن مسیرهای التهابی وابسته بهNF- شده و در نهایت منجر به تنظیم مثبت سایتوکین‌های پیش‌التهابی ‌شود. همچنین، CRP مهار وابسته به دوز را بر تکثیر سلولی القا می‌کند و آپوپتوز سلولی را افزایش می‌دهد. در مطالعات پیش بالینی، رمدسیویر به‌عنوان داروی آنالوگ نوکلئوتیدی با اثرات درمانی بر طیف گسترده‌ای از ویروس‌ها به‌عنوان یک داروی کاندید برای درمان این بیماری مطرح شد. در این مطالعه با بررسی 30 نمونه خون بیماران کرونایی قبل و بعد از درمان با داروی رمدسیویر و 20 فرد سالم، مشخص شد که میزان فاکتور CRP در نمونه خون افراد مبتلا به کووید-19 نسبت به گروه کنترل ده برابر افزایش یافته (P<0.001) و در گروه تحت درمان با رمدسیویر، نسبت به گروه کنترل و افراد بیمار این میزان، کاهش چشمگیری یافته است (P<0.001). همچنین تعداد گلبول‌های سفید خون بیماران قبل و پس از درمان نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری داشته است (P<0.01)؛ بنابراین، داروی رمدسیویر با کاهش شرایط التهابی بیماران در بهبود این بیماری تا حدودی مؤثر است