صرع یک ​​اختلال عصبی شایع است که با تشنج‌های مکرر ناشی از فعالیت غیرطبیعی مغز مشخص می‌شود و حدود ۱٪ از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. گیرنده GABA-A، یک واسطه حیاتی در انتقال عصبی مهاری، هدف کلیدی داروهای ضد صرع (AED) است که با هدف بازیابی تعادل تحریک-مهار در مغز طراحی شده‌اند. این مطالعه از داکینگ مولکولی برای بررسی برهمکنش‌های بین ده داروی ضد صرع - پنج داروی تأیید شده (گابوکسادول، آلوپرگنانولون، سنوبامات، توپیرامات، کلوبازام) و پنج داروی نوظهور (زولپیدم، اسزوپیکلون، سوورکسانت، لمبورکسانت، برتازنیل) - با زیر واحد گیرنده α1 GABA-A استفاده کرد. شبیه‌سازی‌های داکینگ با استفاده از AutoDock Vina انجام شد و نتایج برای ارزیابی تمایلات اتصال، پیوندهای هیدروژنی و سایر برهمکنش‌های مولکولی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که داروهای نوظهور مانند زولپیدم، سوورکسانت و لمبورکسانت، پیوندهای اتصال قوی قابل مقایسه با داروهای ضدصرع تایید شده نشان می‌دهند که نشان‌دهنده پتانسیل آنها برای افزایش مدیریت تشنج است. این مطالعه، پروفایل‌های برهمکنش متنوع، از جمله پیوند هیدروژنی قابل توجه و برهمکنش‌های آبگریز را برجسته می‌کند که به تثبیت کمپلکس‌های گیرنده دارو کمک می‌کنند. بینش‌های حاصل از این مطالعه می‌تواند به توسعه درمان‌های انتخابی‌تر و مؤثرتر برای صرع کمک کند و محدودیت‌های درمان‌های فعلی را برطرف سازد.