واکسن یکی از مهم‌ترین راهبردهای مقابله با بیماری‌های عفونی است. در دهه‌های گذشته، چندین نوع واکسن در آسیب‌شناسی بالینی برای جلوگیری از عفونت‌های پیچیده به ویژه عفونت‌های ویروسی مانند ویروس پاپیلومای انسانی، روتاویروس و ویروس نقص ایمنی انسان که نمی‌توانند با مولکول‌های خاصی درمان شوند، مورد استفاده قرار گرفتند. روش‌های واکسیناسیون اولیه از عوامل بیماری‌زای تضعیف شده یا غیرفعال استفاده می‌کردند. از آنجا که اکثر عفونت‌ها فرایندهای عفونی را از سطوح مخاطی آغاز می‌کنند، ایمن‌سازی مخاطی ممکن است راهی امیدوار‌کننده برای مقابله با انواع مختلف عوامل عفونی باشد. ازاین‌رو واکسن‌های مخاطی، به‌عنوان گزینه‌ای ارزشمند مورد توجه محققان قرار گرفته‌اند. باکتری‌های پروبیوتیک به‌عنوان یک حامل واکسن، راهبرد امیدوارکننده برای واکسیناسیون مخاطی در نظر گرفته می‌‌شوند. دانشمندان سعی می‌کنند با استفاده از باکتری‌های پروبیوتیکی به‌عنوان سیستم‌های تحویل آنتی‌ژن‌های دیگر در طراحی چنین واکسن‌هایی کمک کنند. در این مطالعه، استفاده از سویه‌های پروبیوتیکی زنده به صورت وکتورهای واکسن مخاطی برای جلوگیری از عفونت‌های ویروسی بررسی می‌شود. گام‌های مهم در جهت توسعه واکسن‌های مخاطی جدید، ایمن، عملی و مؤثر برای جلوگیری از عفونت‌های ویروسی و کاهش مرگ و میر و امراض ویرانگر آن‌ها برداشته شده است.