تامین رشد سلول ها در شرایط مصنوعی و تحت کنترل، به طوریکه از شرایط طبیعی خود متمایز باشند را کشت سلول می نامند. در دهه های گذشته، کشت سلول دو بعدی (2D) اصلی ترین رویکرد کشت سلول در زمینه های متعدد بوده است. در این روش، سلول های زنده به صورت تک لایه‌ای بر محیط کشت مسطح نظیر فلاسک رشد می‌کنند. اخیرا گام های شاخصی به سوی اجرای کشت سلول سه بعدی (3D) در پژوهش های زیست پزشکی و توسعه دارویی، متناظر با صحت و کارایی آن در نمونه های آزمایشگاهی برداشته شده است. سلول ها در چنین شرایطی به صورت دسته ها یا خوشه هایی موسوم به اسفروئید، با استفاده از یک داربست یا بدون آن رشد می‌کنند. داربست های زیستی را مجموعه ای از مواد موجود در داربست خارج سلولی یا سنتز شده می دانند که توانایی تقلید از آن ها را دارد و همچنین دارای نقش های فیزیلوژیک گوناگونی نیز می‌باشد. همانطور که توضیح داده شد کشت های سه بعدی میتوانند وابسته به داربست یا بدون داربست باشند که ما در این مقاله به طور خلاصه به بررسی آنها خواهیم پرداخت.